Κάθε χρόνο, την Καθαρά Δευτέρα, ο ουρανός γεμίζει με χρώματα και χαρά. Οικογένειες, παιδιά, φίλοι βγαίνουν στη φύση, στα πάρκα, στις παραλίες και στα άλση, και πετούν χαρταετούς με χαμόγελο.  Είναι μια αγαπημένη παράδοση, γεμάτη ζωντάνια και γιορτινή διάθεση. Όμως, όταν ο ήλιος δύει και οι οικογένειες επιστρέφουν στα σπίτια τους, κάτι συχνά μένει πίσω: μέτρα και μέτρα σπάγκου, τυλιγμένου γύρω από κλαδιά, δέντρα, θάμνους και ηλεκτροφόρα καλώδια.

Αυτές οι αόρατες κλωστές δεν είναι αθώες. Είναι παγίδες θανάτου για την άγρια πανίδα — και ιδιαίτερα για τα πουλιά που φωλιάζουν, κινούνται και αναπνέουν στους ίδιους χώρους που εμείς γιορτάζουμε.

Ο Κίνδυνος που Δεν Βλέπουμε

Οι εγκαταλελειμμένοι σπάγκοι και τα σχοινιά των χαρταετών έχουν μια ιδιαίτερα επικίνδυνη ιδιότητα: δεν φαίνονται. Μπλέκονται σε κλαδιά ψηλά στις κορυφές των δέντρων, κρέμονται από καλώδια, κυματίζουν στον αέρα σαν ακίνδυνα νήματα. Τα πουλιά δεν μπορούν να τα ξεχωρίσουν ως απειλή — και έτσι πέφτουν στην παγίδα.

Οι τρεις κύριοι τύποι κινδύνου:

1.Εγκλωβισμός και Στραγγαλισμός

Πουλιά όπως πελαργοί, κουκουβάγιες, γεράκια, αλλά και μικρότερα είδη, μπλέκουν τα φτερά, τα πόδια ήτο λαιμό τους στα νήματα. Αδυνατούν να απελευθερωθούν, κρέμονται ανήμπορα και πεθαίνουν αργά από εξάντληση, ασιτία ή αφυδάτωση. Πρόκειται για έναν από τους πλέον οδυνηρούς θανάτους που καταγράφει η άγρια πανίδα.

2.Σοβαροί Τραυματισμοί και Ακρωτηριασμοί

Οι συνθετικοί σπάγκοι — και ιδιαίτερα τα λεγόμενα «manja», δηλαδή νήματα επικαλυμμένα με γυαλί ή μέταλλο για να κόβουν τα σχοινιά των αντιπάλων — λειτουργούν ως πραγματικά νυστέρια.  Κόβουν τα φτερά, τα πόδια και τον λαιμό των πουλιών, προκαλώντας βαθιά τραύματα που συχνά οδηγούν σε μόνιμη αναπηρία ή θάνατο.

3.Κατάποση και Ασφυξία

Τα μικρά κομμάτια σπάγκου που κείτονται στο έδαφος μπορεί να καταποθούν από ζώα και πουλιά που τα μπερδεύουν με τροφή. Τα συνθετικά νήματα δεν αφομοιώνονται από τον οργανισμό και προκαλούν εσωτερικούς τραυματισμούς, απόφραξη του πεπτικού συστήματος ή ασφυξία.

Η Ευθύνη μας ως Κοινωνία

Η γιορτή της Καθαράς  Δευτέρας δεν είναι από μόνη της το πρόβλημα. Το πρόβλημα είναι η αδιαφορία που ακολουθεί τη γιορτή. Η λύση, ευτυχώς, είναι απλή: κάθε οικογένεια που πετά χαρταετό φέρει την ευθύνη να μαζέψει ολόκληρο τον σπάγκο πριν φύγει από τον χώρο.

Τι μπορούμε να κάνουμε ωςοικογένεια και ως κοινότητα:

•     Μαζεύουμε ΟΛΟΝ τον σπάγκο πριν φύγουμε από τον χώρο, χωρίς εξαιρέσεις.

•     Επιλέγουμε ανοιχτούς χώρους, μακριά από δέντρα, θάμνους, φωλιές και ηλεκτροφόρα καλώδια.

•     Προτιμάμε απλό, φυσικό σπάγκο —αποφεύγουμε τα συνθετικά, ενισχυμένα ή επικαλυμμένα νήματα.

•     Αν δούμε μπλεγμένο σχοινί σε δέντρο ή καλώδιο, το αφαιρούμε με προσοχή ή ειδοποιούμε τους αρμόδιους φορείς.

Υπάρχει ένα απλό, ωραίο παιχνίδι που μπορούμε να κάνουμε με τα παιδιά μας πριν φύγουμε από τον χώρο: να τα ρωτάμε «Είναι ο χώρος εντελώς καθαρός; Μείναμε μόνο με τις όμορφες αναμνήσεις;» Η υπευθυνότητα είναι το πιο όμορφο μάθημα που μπορούμε να δώσουμε— και η πιο όμορφη «ουρά» που μπορεί να έχει ένας χαρταετός.