Categories

Blog

Άλλο ένα Κιρκινέζι διασώθηκε στα Φάρσαλα.
02 Νοε 2021

Ο Υπαρχηγός 2ου Συστήματος Προσκόπων Φαρσάλων, Αχιλλέας Δρόσος, Διασώστης-μέλος της ΠΟΔΑΖ παρείχε την κατάλληλη φροντίδα σε ένα Κιρκινέζι.


Το Κιρκινέζι είναι ένα κομψό, μικροκαμωμένο γεράκι, με σχετικά στενά, μυτερά φτερά και στενή ουρά. Ειδικά το αρσενικό έχει λεπτή ουρά από την οποία μπορεί να προεξέχουν τα κεντρικά φτερά σε σχήμα σφήνας. Έχει μήκος 29-32 cm, η ουρά του φτάνει τα 11-12 cm και έχει άνοιγμα φτερών 58-72 cm. Το θηλυκό έχει βάρος 160 grκαι είναι εμφανώς πιο ογκώδες από το αρσενικό με βάρος 140 gr. Το Κιρκινέζι είναι ένα από τα πιο μικρόσωμα γεράκια στην Ευρώπη.


Το κιρκινέζι είναι είδος αποδημητικό. Είναι πουλί ομαδικό, πολύ ωφέλιμο για την γεωργία γιατί καταστρέφει πολύ μεγάλοαριθμό εντόμων και άλλα διάφορα ζώα, όπως σκορπιούς, σαύρες, διάφορα μικρά τρωκτικά και κυρίως τυφλοπόντικες. Το κιρκινέζι το βρίσκουμε σε παλιά κτίρια, σε βραχώδης χαράδρες και σε απότομους βράχους. Φωλιάζει σε τρύπες ψηλών τοίχων, κάτω από τις στέγες και σε κοιλότητες των βράχων. Τον Απρίλη με Μάη το θηλυκό γεννά 4-8 αβγά, χρώματος καφέ προς καστανό, με κηλίδες διαφορετικού χρώματος. Τα αβγά τα επωάζει μόνο το θηλυκό.

Παρουσιάζει φυλετικό διαχωρισμό όπως βλέπουμε και στην εικόνα σε πρώτο πλάνο είναι το θηλυκό ενώ σε δεύτερο το αρσενικό άτομο του είδους.


Πολλές πληροφορίες για το Κιρκινέζι μπορείτε να βρείτε στον σύνδεσμο: http://www.lifelesserkestrel.eu/index.php?lang=el  

που παρουσιάζεται το πρόγραμμα LIFENature «Conservation and management of the Lesser Kestrel (Falco naumanni) atthree Greek SPA sites» (Διατήρηση και Διαχείριση του Κιρκινεζιού (Falconaumanni) σε 3 Ζώνες Ειδικής Προστασίας (Ζ.Ε.Π.) της Ελλάδας)

Διάσωση γερακιού Ξεφτέρι, στην Νέα Ιωνία Βόλου
30 Οκτ 2021

Το Σάββατο 30-10-2021 πραγματοποιήσαμε την 16η διάσωση από ένα Ξεφτέρι. Δύο μέλη της Προσκοπικής Ομάδας Διάσωσης Άγριας Ζωής, της Ένωσης Παλαιών Προσκόπων του 3ου Συστήματος Αεροπροσκόπων Νέας Ιωνίας Βόλου, ο Σκοτεινιώτης Ιωάννης και η Χαλαστάρα Ιουλία πήγανε στην περιοχή Πλατανάκια Ανακασιάς μετά από ειδοποίηση του κυρίου Κιντέρογλου Γεώργιου και παρέλαβαν ένα τραυματισμένο Ξεφτέρι.


Το Ξεφτέρι είναι είδος μη γνήσιου γερακιού (γένοςAccipiter), που απαντά και στον ελλαδικό χώρο. Η επιστημονική του ονομασία είναι (Accipiter nisus) και περιλαμβάνει 7 υποείδη. Είναι το πιο κοινό ημερόβιο αρπακτικό πτηνό της Ευρώπης. Η δεξιότητά του στο κυνήγι και οι ελιγμοί του, προσέδωσαν στο πτηνό την ελληνική του ονομασία αλλά και το προσωνύμιο «ξεφτέρι» σε κάποιον που διαθέτει ευστροφία και εξαιρετικές ικανότητες στην πραγματοποίηση στόχων.

Το είδος απαντά κυρίως σε δασώδεις, απομονωμένες περιοχές, κατά προτίμηση σε μέρη όπου εναλλάσσονται κωνοφόρα και φυλλοβόλα με μικρά ξέφωτα. Το ξεφτέρι, μπορεί να δει κανείς σε κήπους και σε αστικές περιοχές , ενώ μπορεί να φωλιάζει ακόμη και στα πυκνά πάρκα της πόλης.

Το ξεφτέρι είναι ο κύριος θηρευτής μικρών πτηνών του δάσους, αν και μόνον το 10% των επιθέσεων καταλήγει επιτυχώς. Κυνηγάει με αιφνιδιαστική επίθεση, χρησιμοποιώντας φράκτες, συστάδες, οπωρώνες και λοιπές περιοχές κάλυψης κοντά στις δασικές παρυφές. Κάνει επίσης χρήση των κήπων σε κατοικημένες περιοχές, εκμεταλλευόμενο τα θηράματα που βρίσκονται εκεί.


Στην φροντίδα βοήθησε και ο Ζήσης Σκοτεινιώτης (καθαρισμός –νερό) και το πτηνό μέσα σε καινούργια χαρτόκουτα την Δευτέρα το πρωί διακομίστηκε στην Θεσσαλονίκη με το ΚΤΕΛ Βόλου όπου και το παρέλαβε το κέντρο περίθαλψης «Η ΔΡΑΣΗ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΓΡΙΑ ΖΩΗ» έτσι ώστε να μεριμνήσουν για την αποκατάσταση τους.


Θα θέλαμε να ευχαριστήσουμε το κύριο Κιντέρογλου Γεώργιο που βρήκε το πτηνό και για άλλη μία φορά το ΚΤΕΛ Μαγνησίας για την δωρεάν μεταφορά του.

Εάν βρείτε ένα άγριο πτηνό ή ζώο επικοινωνήστε μαζί μας(Λύτρα Μαρία ΤΗΛ. 6947707417).

Φροντίδα Γαλαζοπαππαδίτσας μετά από πρόσκρουση σε τζάμι
26 Οκτ 2021

Οι Διασώστες ΠΟΔΑΖ του 1ου Συστήματος Ναυτοπροσκόπων Νέας Αγχιάλου Μαγνησίας είναι πολύ χαρούμενοι διότι με την επέμβασή τους φρόντισαν μια Γαλαζοπαππαδίτσα μετά από ατύχημα. Το άτυχο πτηνό προσέκρουσε σε τζαμαρία και έμεινε αναίσθητο. Ευτυχώς μετά από φροντίδα μισής ώρας συνήλθε και ελευθερώθηκε...


Η πρόσκρουση των πουλιών σε τζαμαρίες είναι πολύ συνηθισμένο και σοβαρό πρόβλημα διότι κατά τη διάρκεια της ημέρας, τα σκοτεινά παράθυρα αντανακλούν τον εξωτερικό χώρο και τα πουλιά νομίζουν ότι μπορούν να περάσουν από μέσα! . Το βράδυ, σε μια πόλη με έντονο φωτισμό, συμβαίνει το ίδιο φαινόμενο. Η εικόνα εμφανίζεται τόσο ζωντανή, τα πουλιά πετούν κατευθείαν στα παράθυρα, συχνά με πλήρη ταχύτητα. Οι συγκρούσεις είναι η κύρια αιτία θνησιμότητας πουλιών στη Βόρεια Αμερική, σκοτώνοντας περίπου ένα δισεκατομμύριο άγρια πτηνά ετησίως!!


Εάν μια πρόσκρουση στο παράθυρο δεν σκοτώσει αμέσως ένα πουλί, τα πουλιά μπορεί να βρεθούν αναίσθητα, αποπροσανατολισμένα, συχνά σοβαρά τραυματισμένα και χρειάζονται άμεση προσοχή. Τα μικρά, ελαφρώς αποπροσανατολισμένα πουλιά μπορεί απλά να χρειάζονται ένα ήσυχο σημείο για να ανακάμψουν (όπως στην περίπτωση της Γαλαζοπαππαδίτσας στην Νέα Αγχίαλο).

Σε αυτές τις περιπτώσεις, μετά το ατύχημα μπορούν να τοποθετηθούν σε ένα σκοτεινό αεριζόμενο κουτί, επενδυμένο με μια μη ξεφτισμένη πετσέτα και να παραμείνει αδιατάρακτο για περίπου τριάντα λεπτά. Εάν εξακολουθούν να εμφανίζονται αμήχανα μετά την ανάπαυση, μπορεί να χρειάζονται κτηνιατρική φροντίδα και θα πρέπει να μεταφέρονται χωρίς καθυστέρηση σε κάποιο Κέντρο Περίθαλψης (ΑΝΙΜΑ ή ΔΡΑΣΗ)


Οι ιδιοκτήτες ακινήτων μπορούν να λάβουν μέτρα για την αποφυγή τέτοιων ατυχημάτων στις τζαμαρίες. Πρέπει να βρουν ένα τρόπο να κάνουν τον υαλοπίνακα ορατό στα πουλιά.

 

 

 Ποιά είναι όμως αυτή η Γαλαζοπαππαδίτσα, Αιγίθαλος ο κυανός (Cyanistes caeruleus ήParus caeruleus) ;

Αν κατά τον περίπατό σας στο δάσος ή στο κοντινό πάρκο εντοπίσετε με το βλέμμα σας ένα μικρό πανέμορφο πουλάκι με χαρακτηριστική γαλάζια κορώνα να κρέμεται ανάποδα από τα κλαδιά των δέντρων ψάχνοντας για τροφή, τότε σίγουρα έχετε δει μια γαλαζοπαπαδίτσα. Το μικρόσωμο, στρουμπουλό και ζωηρό αυτό στρουθιόμορφο πουλάκι με την ελκυστικότατη εμφάνιση, ανήκει στις παπαδίτσες, είναι στενός συγγενής με τον Καλόγερο Parus Major.

Πρόκειται για ένα ενδημικό είδος που συναντάται ευρύτατα και είναι διαδεδομένο όχι μόνο στην Ελλάδα αλλά και σε όλη την Ευρώπη, στη δυτική Ασία και στα παράλια της βορείου Αφρικής. Το μέγεθός του φτάνει τα 12 εκατοστά. Είναι πολύ ευκίνητο πουλί που σπανίως κατεβαίνει στο έδαφος. Τις περισσότερες φορές πετάει από κλαδί σε κλαδί αναζητώντας τροφή. Προτιμά τα φυλλοβόλα και μικτά δάση, κυρίως τα δάση βελανιδιάς, ακόμη το συναντούμε σε πάρκα, οπωρώνες ακόμη και σε κήπους. Σπάνια θα το δούμε σε καλλιεργήσιμες και θαμνώδεις εκτάσεις.

Οι Διασώστες ΠΟΔΑΖ του 3ου Συστ. Δ/Π Βέροιας φρόντισαν τον μικρό Μπούφο.
24 Σεπ 2021

Χρειάζεται την βοήθειά μας το Μπουφάκι;

Ήταν 10 Ιουνίου 2021 όταν οι Διασώστες ΠΟΔΑΖ του 3ουΣυστήματος Δασοπροσκόπων Βέροιας αντιλήφθηκαν ότι ένας μικρούλης Μπούφος χρειαζόταν την βοήθειά τους!

Δεν χρειάζονται βοήθεια όλα τα νυκτόβια αρπακτικά που βρίσκονται στο έδαφος. Αν είναι μια νεαρή κουκουβάγια με ασαφές κεφάλι και σώμα, αλλά έχουν πλήρως μεγαλώσει τα φτερά των φτερών της και έχει μια άκαμπτη ουρά, είναι ένα νεαρό που μόλις μαθαίνει να πετάει. Το να περνούν λίγο χρόνο στο έδαφος είναι ένα φυσιολογικό μέρος της ζωής τους, καθώς χρειάζονται μέρες έως εβδομάδες για να μάθουν πώς να πετούν καλά, ανάλογα με το είδος. Η μαμά και ο μπαμπάς είναι συνήθως κοντά και τα φροντίζουν, είτε τους βλέπουμε είτε όχι.Οι κουκουβάγιες σε αυτό το στάδιο χρειάζονται βοήθεια μόνο εάν τραυματιστούν ή έχουν σκοτωθεί και οι δύο γονείς. Εάν όμως το νυκτόβιο αρπακτικό βρίσκεται σε επικίνδυνη θέση, ή είναι λίγο πιο μικρό, μπορείτε να το σηκώσετε και να το μεταφέρετε σε ασφαλέστερη θέση σπρώχνοντας το πίσω μέρος των ποδιών της με ένα ραβδί για να την ανασηκώσετε ή χρησιμοποιώντας δερμάτινα γάντια. Οι γονείς δεν θα απορρίψουν τα μικρά τους μόνο και μόνο επειδή τα άγγιξαν οι άνθρωποι. Τα μικρά νυκτόβια αρπακτικά μπορούν πραγματικά να σκαρφαλώσουν στα δέντρα χρησιμοποιώντας τα πόδια, τα ράμφη τους και χτυπώντας τα φτερά τους. Αυτό το κάνουν ιδιαίτερα καλά όταν τοποθετούνται κοντά σε επικλινή κορμό δέντρου.


Οι Διασώστες ΠΟΔΑΖ στην Βέροια, για να προστατέψουν το Μπουφάκι από θηρευτές, αλλά και για να συνεχίζουν να το ταΐζουν οι γονείς του, έφτιαξαν μια τεχνητή κούρνια, μια φωλιά από ένα καφάσι και κλαδιά δένδρων. Την ανέβασαν όσο ψηλότερα μπορούσαν, στην περιοχή που το βρήκαν και το τοποθέτησαν μέσα πολύ προσεκτικά. Έτσι εξασφάλισαν ότι θα ταΐζεται κανονικά από τους γονείς του και σε λίγες ημέρες θα είναι ικανό να πετάει.

 

Πώς μπορούμε να βοηθήσουμε με ασφάλεια ένα Μπουφάκι που χρειάζεται βοήθεια;

Βρείτε πρώτα ένα κουτί από χαρτόνι που θα είναι αρκετά μεγάλο για να κρατά την κουκουβάγια χωρίς να λυγίζει κανένα φτερό και αρκετά ψηλό για να σταθεί το πτηνό. Ανοίξτε μικρές τρύπες αέρα, χαμηλά ή ψηλά, στο κουτί και βάλτε μια παλιά πετσέτα ή κομμένες εφημερίδες στο κάτω μέρος του κουτιού. (Ένα μεταφορέας κατοικίδιων ζώων καλυμμένο με πετσέτα ή κουβέρτα θα λειτουργήσει επίσης.) Μην χρησιμοποιείτε συρμάτινο κλουβί - αυτό μπορεί να βλάψει τα φτερά της κουκουβάγιας αρκετά ώστε να μην μπορεί να απελευθερωθεί.

Πλησιάστε αργά την κουκουβάγια και ρίξτε μια διασωστική πετσέτα πάνω της. Προσέξτε τα πόδια και το ράμφος και πιέστε τα φτερά του αρπακτικού πτηνού στο σώμα της μέσα από την πετσέτα. Σηκώστε το προσεκτικά και τοποθετήστε το στο κουτί. Κλείστε το κουτί και κολλήστε το καλά ή δέστε το προσεκτικά. Κλείστε καλά το κουτί όσο λίγο κι αν κινείται η κουκουβάγια όταν τη βρείτε. Προσοχή το πτηνό μπορεί να «ξυπνήσει» και να κινείται έντονα κατά τη μεταφορά του!


Είναι πολύ σημαντικό να ελαχιστοποιήσετε το άγχος του νυκτόβιου αρπακτικού πτηνού, επομένως κρατήστε το σε όσο το δυνατόν πιο ήσυχη τοποθεσία, μακριά από παιδιά και κατοικίδια. Εάν μεταφέρετε με όχημα, κρατήστε το ραδιόφωνο σβηστό και τις φωνές χαμηλές, και φρενάρετε και επιταχύνετε αργά.

Σε περίπτωση τραυματισμένου πτηνού, η μεταφορά του σε ένα Κέντρο Περίθαλψης Άγριας Ζωής, πρέπει να γίνει άμεσα.

Μια πανέμορφη αλεπουδίτσα στον Χορτιάτη
12 Σεπ 2021

Η οργάνωση ΔΡΑΣΗ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΓΡΙΑ ΖΩΗ απελευθέρωσε μια πανέμορφη αλεπουδίτσα  στο Χορτιάτη μαζί με τον Διασώστη της ΠΟΔΑΖ Δημήτρη Γρηγοριάδη  και το 2οΣύστημα Προσκόπων Πανοράματος. 


Είναι η 2η απελευθέρωση που πραγματοποιείται μαζί με το 2ο Σύστημα Πανοράματος και συνεχίζουμε. 


Ο Δημήτρης είναι εδώ και καιρός εθελοντής μας και βοηθάει συνεχώς σε διάφορες εργασίες και μεταφορές ζώων. Η βοήθεια όλων όσων υποστηρίζουν το έργο μας είναι ανεκτίμητη και χαιρόμαστε πολύ να μοιράζονται μαζί μας τη χαρά της απελευθέρωσης.



Πληροφορίες

Η αλεπού ζει σε δάση όχι μακριά από χωριά. Κατοικεί  σε υπόγεια φωλιά που φτιάχνει μόνη της, ή σε φωλιά  άλλου ζώου ιδίως του ασβού, που τον αναγκάζει να την εγκαταλείψει λερώνοντας τη με ακαθαρσίες. Φροντίζει η φωλιά της να είναι μεγάλη με πολλές εισόδους και εξόδους, ώστε να μπορεί να ξεφύγει σε περίπτωση κινδύνου.

Leaping red foxΕίναι νυχτόβιο, σαρκοφάγο και αρπακτικό ζώο, αρκετά λαίμαργο. Βγαίνει τη νύχτα για αναζήτηση της τροφής του. Τρώει λαγούς,  μικρά  ζαρκάδια, άγρια κουνέλια, ποντίκια, κότες,  σκαντζόχοιρους, πουλιά, διάφορους καρπούς και φρούτα. Επιθέσεις σε κοτέτσια κάνει κυρίως τη νύχτα σε ώρες κακοκαιρίας. Της αρέσουν πολύ τα σταφύλια.


Το 2ο Σύστημα Ν/Π Ρεθύμνου, βοηθάει έναν Κρητικό γύπα
11 Σεπ 2021
Σήμερα χρειάστηκε τη βοήθεια μας ένας γύπας.
Το 2ο Σύστημα Ναυτοπροσκόπων Ρεθύμνου ήταν εκεί για να προσφέρει τη βοήθειά του στο πιο όμορφο πουλί που ζει στην Κρήτη .



Η Διασώστρια της ΠΟΔΑΖ , Αργυρώ Πισκοπάκη φροντίζει το Κρητικό όρνιο.

Πληροφορίες

Το όρνιο (επιστ. Gyps fulvus), γύπας είναι ένα μεγάλο και βαρύ αρπακτικό με άνοιγμα φτερούγων 260εκ και μήκος σώματος 97-104εκ. Στη Κρήτη ονομάζεται σκάρα και καναβός και απαντάται σχεδόν σε όλες τις περιοχές του νησιού και η Κρήτη φιλοξενεί το μεγαλύτερο νησιωτικό πληθυσμό γυπών στον κόσμο.

Το ράμφος του έχει μήκος όσο και το κεφάλι και στην άκρη είναι γαμψό. Ο λαιμός του είναι γυμνός (για να χώνει το κεφάλι του στα πτώματα χωρίς να σφηνώνει). Τα πόδια του είναι δυνατά, με δάχτυλα που καταλήγουν σε πλατιά και κοντά νύχια, αντίθετα με τα μακριά και γαμψά νύχια των άλλων αρπακτικών πτηνών. Η διαμόρφωση αυτή των νυχιών του εξασφαλίζει άνετο βάδισμα στο έδαφος. Το φτέρωμα τους είναι κατσανόξανθο, ενώ οι πηδαλιώδεις φτερούγες του είναι μαύρες.

Κατά την πτήση του, το όρνιο διακρίνεται κυρίως από την κοντή ουρά και τις φαρδιές φτερούγες του. Συνήθως τα όρνια γυροπετούν σε μεγάλους, αργούς κύκλους, εκμεταλλευόμενα τα θερμά ανοδικά ρεύματα αέρα, ώστε να κερδίσουν ύψος και κατόπιν πλανάρουν με ακίνητες φτερούγες (παθητική πτήση) διασχίζοντας έτσι μεγάλες αποστάσεις.

Το όρνιο τρέφεται με ψοφίμια κτηνοτροφικών ζώων μεσαίου ή μεγάλου μεγέθους. Προτιμά κυρίως τα μαλακά μέρη των νεκρών ζώων, δείχνοντας ιδιαίτερη προτίμηση στα εντόσθια. Έτσι αποτελεί χρήσιμο ζώο, καθώς η οξεία του όραση, οι πτητικές του συνήθειες και κυρίως η αγελαία του συμπεριφορά το βοηθούν να εντοπίζει τα πτώματα πριν τη σήψη, γεγονός ιδιαίτερα ωφέλιμο σε θερμά κλίματα όπου τα νεκρά ζώα αποτελούν εστίες μόλυνσης. Είναι η υγειονομική υπηρεσία της υπαίθρου!

Μία ομάδα από 60-80 όρνια μπορεί να καταναλώσει ένα κουφάρι προβάτου μέσα σε πέντε με 10 λεπτά ή ένα μεγάλο οπληφόρο (αγελάδα, άλογο κλπ.) σε τρεις με τέσσερις ώρες. Δεν αγγίζει ποτέ ζώο αν δεν βεβαιωθεί ότι είναι νεκρό, πράγμα που συμβαίνει μόνο όταν δει να μαζεύονται γύρω άλλα πτωματοφάγα ζώα. O χώρος αναζήτησης τροφής εκτείνεται συνήθως σε ακτίνα 30-40χλμ γύρω από στανοτόπια, αλλά μπορεί να φθάσει και μέχρι τα 200-300χλμ.

Σημαντικότερη απειλή για το όρνιο θεωρείται η εγκατάλειψη της νομαδικής κτηνοτροφίας, αφού αυτό σημαίνει ότι μειώθηκαν και τα πτώματα των αιγοπροβάτων που αποτελούσαν τροφή του είδους. Άλλες απειλές για το όρνιο στην Κρήτη είναι το παράνομο κυνήγι και η χρήση δηλητηριασμένων δολωμάτων. Τελευταία, ένας επιπλέον κίνδυνος είναι οι ανεμογέννητριες που τραβούν την περιέργεια των πουλιών, με αποτέλεσμα να έχουν βρεθεί πολλά νεκρά πουλιά στις βάσεις τους.

Τέλη Φεβρουαρίου έως αρχές Μαρτίου το θηλυκό γεννά 1 παχυκέλυφος αυγό, ψηλά στους γκρεμούς μέσα στις βραχοσπηλιές που τις στρώνει με ξερόκλαδα και φρύγανα. Το αυγό κλωσούν και οι δύο γονείς εναλλάξ για 55 ημέρες. Ο νεοσσός έχει πυκνό, λευκό φτέρωμα αλλά δεν μπορεί να πετάξει πριν περάσουν 4 μήνες. Στο διάστημα αυτό οι γονείς εξασφαλίζουν την διατροφή του με πολτό που ετοιμάζουν στον πρόλοβο τους.


Το 5ο Σύστημα Ν/Π Μήθυμνας Λέσβου φροντίζει τραυματισμένο Συκοφάγο
10 Σεπ 2021
Το πρώτο περιστατικό κατά τη φθινοπωρινή περίοδο μετανάστευσης των πουλιών από τη Λέσβο είχαν σήμερα οι διασώστες της Προσκοπικής Ομάδας Διάσωσης Άγριας Ζωής ( Π. Ο. Δ. Α. Ζ. ) του 5ου Συστήματος Ναυτοπροσκόπων Μήθυμνας Λέσβου.



Χτες το απόγευμα κάτοικος από τη Σκάλας Καλλονής, επικοινώνησε με διασώστη της Π.Ο.Δ.Α.Ζ στο Μόλυβο για να ενημερώσει πως βρήκε τραυματισμένο ένα μικρό κιτρινωπό πουλί. Ύστερα από αναγνώριση και παραλαβή του πτηνού από τους ειδικούς του Κέντρου Περιβαλλοντικής Ενημέρωσης στη Σκάλα Καλλονής, διαπιστώθηκε ότι πρόκειται για ένα συκοφάγο ! Ο μικρός συκοφάγος έφερε μικρό τραύμα κάτω από την αριστερή του φτερούγα, όπου και τον καθιστούσε αδύναμο να πετάξει. Το πρωί της Παρασκευής διασώστης της ομάδας, παρέλαβε το μικρό πτηνό από το Κ.Π. ΕΝ Καλλονής και του παρείχε της πρώτες βοήθειες.



Ευχαριστούμε το προσωπικό του ΚΠΕΝ Καλλονής - Kalloni Environmental Information Center - Μουσείου Φυσικής Ιστορίας Απολιθωμένου Δάσους Λέσβου για την πολύ καλή συνεργασία και την πολύτιμη βοήθεια του.
Συνεχίζουμε!

Πληροφορίες
Συκοφάγος ο Ευρωπαϊκός, χλωρίων ο γνήσιος (Oriolus Oriolus)
Στρουθοειδές πουλί της οικογένειας των Συλβιδών. Το όνομά του προέρχεται από το ότι, κατά το καλοκαίρι, εκτός από έντομα και προνύμφες, τρέφεται και με φρούτα, προτιμώντας προ πάντων τα σύκα. Μικρών διαστάσεων και με χρώμα καφέ προς το λαδί, το πουλί αυτό περνά τη θερμή εποχή σε μεγάλες περιοχές της Ευρασίας, όπου φωλιάζει ανάμεσα στους θάμνους.
Στις αρχές του φθινοπώρου μεταναστεύει στην κεντρική και νότια Αφρική για να διαχειμάσει. Στην Ελλάδα περνά το Μάιο, τον Αύγουστο ή και το Σεπτέμβριο.

Οι συκοφάγοι ζουν και αναπαράγονται στις εύκρατες περιοχές της Ευρώπης, της Ασίας και της βορείου Αφρικής, ενώ διαχειμάζουν στις τροπικές περιοχές.
 Ο συκοφάγος εμφανίζει έντονο φυλετικό διμορφισμό, με το αρσενικό να διαφέρει αρκετά από το θηλυκό στο χρωματισμό του πτερώματος, στοιχείο που το καθιστά εύκολα αναγνωρίσιμο στην παρατήρηση πεδίου, αν και είναι δύσκολο να εντοπιστεί ανάμεσα στα ψηλά φυλλώματα, ιδιαίτερα το θηλυκό και τα νεαρά άτομα.

Το αρσενικό είναι, κατ’ ουσίαν, το μοναδικό πτηνό με τους συγκεκριμένους κοντράστ χρωματισμούς που μπορεί να συναντήσει κανείς στα συγκεκριμένα ενδιαιτήματα. Έχει έντονο κίτρινο χρώμα, τόσο στην άνω όσο και στην κάτω επιφάνεια του σώματός του, που έρχεται σε έντονη αντίθεση με τις μαύρες πτέρυγες και την ουρά. Συγκεκριμένα, τα πρωτεύοντα ερετικά πτερά είναι μαύρα, αλλά τα καλυπτήριά τους είναι μαύρα στη βάση τους και κίτρινα στην άκρη. Τα δευτερεύοντα και τριτεύοντα ερετικά, όσο και τα καλυπτήριά τους είναι μαύρα. Η ουρά έχει τα κεντρικά πηδαλιώδη μαύρα, ενώ τα πλαϊνά έχουν μαύρη βάση και κίτρινη άκρη. Το στήθος και η κοιλιακή χώρα είναι κατακίτρινα. Επίσης, διαθέτει μαύρη λωρίδα στους οφθαλμούς, από τη βάση του ράμφους μέχρι το πίσω μέρος τους.

Στα θηλυκά φαίνεται ότι υπάρχουν δύο κατηγορίες: η πρώτη περιλαμβάνει τους «κλασικούς» χρωματισμούς του θηλυκού και η δεύτερη ενδιάμεσους χρωματισμούς μεταξύ θηλυκού και αρσενικού. Η πλειοψηφία των θηλυκών διαθέτει -στις αντίστοιχες κίτρινες περιοχές της άνω επιφανείας των αρσενικών- ελαιοπράσινους χρωματισμούς (όχι κίτρινους), με τα πρωτεύοντα ερετικά των πτερύγων και των πηδαλιωδών της ουράς να είναι σταχτοπράσινα (όχι μαύρα) και αντίστοιχες υποκίτρινες (όχι κίτρινες) περιοχές. Στο στήθος, οι χρωματισμοί είναι υπόλευκοι-ελαιοπράσινοι (όχι κίτρινοι) με αχνές μαυριδερές ραβδώσεις που, όσο νεαρότερο είναι το άτομο, τόσο πιο έντονοι είναι. Η λωρίδα στην περιοχή των οφθαλμών είναι αχνή μαυριδερή (όχι μαύρη). Τα θηλυκά της δεύτερης κατηγορίας έχουν τους χρωματισμούς εκείνων της πρώτης, αλλά πιο σκούρους.
Το ράμφος έχει κοκκινωπό-κεραμιδί χρώμα σε όλες τις περιπτώσεις.

Ο Συκοφάγος είναι καθαρά δεντρόβιος και δεν ζει κατά σμήνη· τρώει έντομα και τις προνύμφες τους, και κατά το τέλος του καλοκαιριού και διάφορα φρούτα.

20 μωρά Αγιόφιδα προστατεύονται από τους Διασώστες της 1ης ομάδας Πύργου
31 Αυγ 2021
Σε χώρο αναψυχής και κατά την διάρκεια προσκοπικής δρασης (της 1ης ομάδας Π. Πυργου), στον Ν. Ηλείας ένα ωραίο απόγευμα άρχισαν να βγαίνουν από την βάση πλακοστρωμένης βεράντας μικρά φιδάκια!
Το επιτελείο της δράσης είναι σε μεγάλο ποσοστό μέλη της ΠΟΔΑΖ και το είδος αναγνωρίστηκε άμεσα.



Σκοπός μας ήταν να μην προκληθεί πανικός στα παιδιά και να μην βλάψουμε τα μωρά αγιόφιδα.
Από τις 6.30 έως τις 9.30 μ.μ. εμφανίστηκαν περίπου 20 μικρά... Ένας κάδος, ένα φτυάρι και ένα φαράσι ήταν τα εργαλεία μας.


Τα μεταφέραμε σε δόσεις έξω από τον χώρο, σε απόσταση 100-200 μέτρων, κοντά σε βραχώδη σημεία
~όχι μακρυά από εκεί που γεννήθηκαν~

Χριστίνα Νάνου



Πληροφορίες
To κοινό όνομα του αγιόφιδου (Telescopus fallax) μάλλον ξενίζει τον κόσμο αφού συνδυάζει δύο τελείως κατά την πλειονότητα των ανθρώπων αντιφατικές έννοιες: το άγιο και ένα φίδι.

Το συγκεκριμένο φίδι απολαμβάνει μιας ιδιαίτερης αποδοχής που όμως περιορίζεται σε μια μικρή περιοχή της χώρας μας και για ένα μικρό χρονικό διάστημα. Συγκεκριμένα στην περιοχή Μαρκόπουλο της Κεφαλονιάς, στην εκκλησία της Παναγίας της Λαγκουβάρας «εμφανίζονται» άτομα του αγιόφιδου μεταξύ 6-16 Αυγούστου, γεγονός που τα κάνει δημοφιλή στους πιστούς και επισκέπτες της περιοχής.

Επιπλέον, σκουρόχρωμα σχήματα στο κεφάλι του φιδιού μπορεί να θεωρηθεί ότι σχηματίζουν έναν σταυρό, επικυρώνοντας της ιδιαιτερότητά τους για τη συγκεκριμένη εκκλησία. Κατά τα άλλα, το λατινικό πρώτο συνθετικό του επιστημονικού ονόματος (telescopus: αυτός που κοιτά μακριά) περιγράφει το χαρακτηριστικό του αγιόφιδου να ανασηκώνει το σώμα του ώστε να μπορεί να παρατηρήσει μια περιοχή. Το δεύτερο συνθετικό (fallax: πανούργος) σχετίζεται με την ύπαρξη δηλητηρίου στα πίσω δόντια του αγιόφιδου και στην πλάγια κίνησή του προκειμένου να δαγκώσει το θύμα του.

Το αγιόφιδο ανήκει στην οικογένεια Colubridae που περιλαμβάνει τα κοινά φίδια (εκτός τις οχιές, το τυφλόφιδο και το ερημόφιδο), δηλαδή τα τυπικά φίδια με το μακρύ και λεπτό σώμα. Εξαπλώνεται στην νοτιοανατολική Ευρώπη και σε όλη σχεδόν την Ελλάδα και απαντάται σε περιοχές με πετρώσεις και βραχώδες υπόστρωμα, σε μακία και φρύγανα, καλλιέργειες ακόμα και σε κήπους, τοίχους και ερείπια σε κατοικημένες περιοχές.

Είναι ένα μεσαίου μεγέθους φίδι με μήκος σώματος να φτάνει τα 130 εκατοστά. Το κεφάλι είναι πιεσμένο, με μικρά μάτια και χαρακτηριστικές κάθετες κόρες που χαρακτηρίζουν τα είδη οχιάς, και του δίνουν το κοινό αγγλικό όνομα: γατόφιδο.

Το κύριο χρώμα του σώματός του είναι μπεζ/γκρι/καστανό με σκούρες καστανές κηλίδες στη ράχη και μικρότερες στα πλευρά, με το κεφάλι να εμφανίζει σκουρόχρωμες ταινίες που μοιάζουν με σταυρό. Το αγιόφιδο δραστηριοποιείται την ημέρα αλλά κατά τους ζεστούς μήνες είναι ενεργό μέχρι αργά το απόγευμα ή ακόμα και τη νύχτα. Είναι κυρίως εδαφόβιο φίδι αλλά έχει και αναρριχητικές ικανότητες. Η διατροφή του βασίζεται στις σαύρες, όμως καταναλώνονται και πουλιά και μικρά θηλαστικά.

Έχει δηλητήριο με το οποίο σκοτώνει την τροφή του, αλλά το πολύ μικρό στόμα του και η ύπαρξη δηλητηριωδών δοντιών στο πίσω μέρος του στόματος το καθιστούν εντελώς ακίνδυνο για τον άνθρωπο, ενώ ο «πράος» χαρακτήρας του επιτρέπει να μπορεί να «ενσωματωθεί» στη θρησκευτική παράδοση της χώρας μας.

Η προστασία του αγιόφιδου σε εθνικό όσο και σε κοινοτικό και ευρωπαϊκό επίπεδο είναι «επαρκής» καθώς περιλαμβάνεται στους καταλόγους συμβάσεων και νόμων. Οι άμεσες απειλές στο σπιτόφιδο είναι γενικά οι ίδιες για κάθε είδος φιδιού και γενικότερα ερπετού είναι η συνεχής και εντατική άμεση θανάτωση από τον άνθρωπο και οι ακούσιες ή εκούσιες «απώλειες» στο οδικό δίκτυο. Οι έμμεσες πιέσεις που δέχεται το αγιόφιδο όπως και κάθε άλλος εκπρόσωπος της άγριας πανίδας σχετίζονται με τη συρρίκνωση, υποβάθμιση και κατακερματισμό των οικοτόπων που διαβιεί και τη συνεχή απώλεια της φυσικότητας του περιβάλλοντος.

Οι θερμοί καλοκαιρινοί μήνες αποτελούν εποχή έντονης δραστηριότητας για το αγιόφιδο. Η δραστηριοποίησή του και κατά τις νυχτερινές ώρες του προσδίδει έναν κρυπτικό χαρακτήρα, ελαττώνοντας τη συχνή εποχική επαφή με τον άνθρωπο εξαιτίας της αύξηση της καλοκαιρινής τουριστικής κίνησης αλλά και έντονης κινητικότητας των κατοίκων της προστατευόμενης περιοχής του όρους Πάρνωνα και υγροτόπου Μουστού.

Η «παρουσία» του φιδιού σε μια κορυφαία θρησκευτική στιγμή της χώρας στην Κεφαλονιά αποκαλύπτει τη μηδενική απειλή για τον άνθρωπο, γεγονός που οφείλουμε να το λάβουμε υπόψη σε μια ενδεχόμενη συνάντησή μας με το αγιόφιδο. Και αν αυτό δεν επαρκεί για τους πολέμιους των φιδιών γενικότερα, το γεγονός ότι στο κεφάλι του αγιόφιδου υπάρχουν σημάδια που σχηματίζουν σταυρό ίσως τελικά αποτελέσει ισχυρότερο κίνητρο για να μην το θανατώνουμε.


Το ΚΕ.Π.Ε.Α.Π. ΚΕ.Π.Π.Α.Ζ. περιθάλπει τις Γερακίνες της Μεσσηνίας
29 Αυγ 2021
Ο Νίκος Μοσχοβάκης, Διασώστης ΠΟΔΑΖ από το 4ο Σύστημα Ν/Π Νίκαιας, μετά από τηλεφώνημα της ΑΝΙΜΑ, παραλαμβάνει στις 22 Αυγούστου, στις 6:00 το πρωί, από το λιμάνι του Πειραιά, μια Χανιώτισσα Γερακίνα (Buteo buteo) εξαντλημένη και φανερά πεινασμένη.
Mαζι με τον Ýπαρχο του πλοίου ενυδάτωσαν το αρπακτικό πτηνό, μέχρι να το παραδώσει ο Νίκος στην ΑΝΙΜΑ για περίθαλψη.
Η εθελοντική μεταφορά του πτηνού αποτέλεσε μια πολύ σημαντική ενέργεια, στην διαδικασία διάσωσης αυτού του ζώου!




Συγχρόνως το Κέντρο Προστασίας και Περίθαλψης Άγριας Ζωής, που βρίσκεται στην Μεσσηνία μας ενημέρωσε ότι όλο αυτό το διάστημα του καύσωνα και των πυρκαγιών παραλάβανε νεαρά Γερακινάκια ηλικίας 3 - 4 μηνών στα πρώτα τους πετάγματα. Να πούμε εδώ για όσους δεν το γνωρίζουν πως η Γερακίνα (Buteo buteo) είναι είδος πουλιού και όχι το θηλυκό γεράκι.
Είναι πολλά αυτά τα αρπακτικά πτηνά που έχουν φτάσει στις εγκαταστάσεις τους και αρκετές δεκάδες ακόμα που έχουν θεαθεί από ανθρώπους σε διάφορες περιοχές της Μεσσηνίας.
Οι αιτίες εισαγωγής ποικίλλουν, αλλά όπως έχουν τονίσει σε πολλές αναρτήσεις τους, συνήθως τα άγρια ζώα αντιμετωπίζουν σύνθετα προβλήματα. Το σοβαρότερο πρόβλημα που αντιμετωπίζουν αυτή την εποχή είναι ο εκτοπισμός από τις εστίες τους (δεν γνωρίζουν εάν οφείλεται στον καύσωνα ή τις πυρκαγιές) που τα αναγκάζει να σπαταλήσουν περισσότερη ενέργεια για να βρουν τροφή σε περιοχές τις οποίες δεν γνωρίζουν, να αποφύγουν περισσότερους κινδύνους και ανταγωνιστές από ότι πριν, γεγονός που τα καθιστά πολύ ευάλωτα και στρεσάρει ιδιαίτερα τον οργανισμό τους αποδυναμώνοντας το ανοσοποιητικό τους σύστημα. Αυτό με τη σειρά του πυροδοτεί την ανάπτυξη εντερικών παρασίτων, εκτοπαρασίτων ή βακτηρίων και μυκήτων στον οργανισμό τους. Σε συνδυασμό συνήθως με την έλλειψη φαγητού, αφού η αυξημένη ζέστη κρατάει τα πουλιά αυτά αλλά και τα θηράματά τους κρυμμένα και εφόσον πρώτη τους προτεραιότητα είναι να βρουν ασφαλή σημεία κουρνιάσματος ώστε να μην κινδυνεύουν και όχι φαγητό, καταλήγουμε σε ζώα αφυδατωμένα και αποδυναμωμένα τα οποία εύκολα μπορεί να πάθουν κάποιο ατύχημα. Ένα χαρακτηριστικό τέτοιο παράδειγμα είναι το πουλί της φωτογραφίας, το οποίο είχε θεαθεί στην περιοχή Μάτι Γαργαλιάνων στη Μεσσηνία.



Επί δύο συνεχείς ημέρες εν μέσω του καύσωνα το έβλεπαν άνθρωποι στο έδαφος στην άκρη του δρόμου χωρίς να ενδιαφερθούν να το βοηθήσουν. Τυχαία ενημερώθηκε ο πολίτης που έσπευσε να το εντοπίσει και κατάφερε να το ακινητοποιήσει ακολουθώντας τις οδηγίες τους. Η προσεκτική εξέτασή του τους αποκάλυψε όλα όσα είχε αντιμετωπίσει το προηγούμενο διάστημα. Μένοντας ακίνητο και ακάλυπτο στο έδαφος για δύο συνεχόμενες ημέρες είχε εκτεθεί ο οργανισμός του στις πολύ υψηλές θερμοκρασίες εκείνων των ημερών που αφυδάτωσαν επικίνδυνα το σώμα του.

Και συνεχίζει την περιγραφή της, η κα Ματίνα Πάλλη:
Γιατί όμως δεν μπορούσε να πετάξει;
Διότι είχε χτυπηθεί από διερχόμενο όχημα στο κεφάλι που του προκάλεσε ήπια διάσειση και εσωτερική αιμορραγία. Στα σημεία του κεφαλιού που προκλήθηκαν εκδορές ή πετάχτηκαν αίματα, επικάθησαν μύγες οι οποίες γέννησαν τα αυγά τους.
Περισσότερες πληροφορίες για το θέμα εδώ :
Όταν μας ήρθε το πουλί είχε χιλιάδες προνύμφες μύγας γύρω από την βάση του ράμφους και πάνω από τα μάτια του. Μέχρι στιγμής αντιμετώπιζε ήδη τέσσερα σοβαρά προβλήματα υγείας καθένα από τα οποία ήταν αρκετό από μόνο του για να το σκοτώσει, όλα ως αποτέλεσμα της πρόσκρουσης με το διερχόμενο όχημα.
Γιατί όμως χτυπήθηκε από αυτοκίνητο;
Αφενός γιατί πιθανόν ο οδηγός θεώρησε ότι το γεράκι θα απομακρυνθεί εγκαίρως και αφετέρου διότι το ζώο ήταν ήδη αποδυναμωμένο από δύο άλλα σοβαρά αίτια. Η ζέστη σε συνδυασμό με την υγρασία ευνοούν την ανάπτυξη μυκήτων. Το έχουμε δει σε πάρα πολλά πουλιά εφέτος το καλοκαίρι. Το συγκεκριμένο λοιπόν Γερακινάκι είχε αναπτύξει Candida albicans στο γαστρεντερικό του σύστημα. Αυτό το δυσκόλευε να καταπιεί και να χωνέψει την τροφή του. Άλλος ένας λόγος για τον οποίο δεν θα πρέπει να ταΐζετε αποδυναμωμένα άγρια ζώα, διότι δεν γνωρίζετε εάν είναι σε θέση να δεχθούν τροφή.
Αντιμετώπιζε παράλληλα και προσβολή από νηματώδη εντερικά παράσιτα τα οποία είχαν αναπτυχθεί σε τόσο μεγάλους αριθμούς που είχαν τρυπήσει τον βλεννογόνο του εντέρου και είχαν εμφανιστεί και στο στομάχι του πουλιού. Το να σου "αποκαλύπτονται" ένα ένα τόσα πολλά και τόσο σοβαρά προβλήματα είναι αρκετά σοκαριστικό πιστέψτε μας! Παρόλα αυτά το συγκεκριμένο πουλί όσο απίστευτο και αν ακούγεται, έχει ξεπεράσει όλα του τα προβλήματα ακολουθώντας βεβαίως την κατάλληλη για την κάθε περίπτωση θεραπεία. Τώρα βρίσκεται στη φάση της ανάρρωσης και σύντομα θα είναι σε θέση να απελευθερωθεί.